కవితా విహంగాలు

గుండె కలుక్కుమన్నప్పుడల్లా కవిత తళుక్కుమంటుందంటారు. ‘విరులన్నియు జాలిగ’ బావురుమనగానే ‘నా మానసమందెదో తళుకుమన్నది పుష్పవిలాప కావ్యమై’ అన్నారు కరుణశ్రీ. కవితను మెచ్చుకున్న నోరే- మనసు నొచ్చుకునే ప్రశ్న అడిగేసరికి, జాషువా గుండె- ఉండేలు దెబ్బతిన్న పావురమై కవిత్వాన్ని స్రవించింది. గుండెను నలిపే కలతకు, వెలితికి- కవితలే సరైన లేపనాలు. ఆ చికిత్స ఆదికవి వాల్మీకితోనే ఆరంభమైందనుకోవాలి. ‘మానిషాద...’ శ్లోకానికి ఆయన శోకమే కదా- ఆధారభూమిక! ఎదలోని ఆ చేదు దుఃఖపు ఊటను చిలికినప్పుడు కమ్మని మజ్జిగ తేటలా కవిత్వం ఊరుతుంది. ఊరటనిస్తుంది. మనసును తడిపిన వాక్యం మనిషిని నడుపుతుంది. కవి సుంకర గోపాల్‌ మాటల్లో- ‘చుట్టూ…

‘చిన్నారి పొన్నారి చిరుత’ ప్రాయంలో కవితా సాధన ఆరంభించిన శ్రీనాథుడు- ‘కవి సార్వభౌముడు’ అయ్యాడు. తుది దశలో ‘కవిరాజు కంఠంబు కౌగిలించెను కదా! పురవీధి ఎదురెండ పొగడదండ’ అన్నాడు. కవిరాజు అన్నది గొప్ప మాట. నవనవోన్మేష విశేష ప్రతిభా వికాసంతో వినూత్న ప్రక్రియలకు శ్రీకారం చుట్టి, తరతరాలకు దీపధారిగా ఎదిగిన కవి- కవిరాజు అవుతాడు. కవి దశలంటూ కావ్య మీమాంసలో రాజశేఖరుడు వివరించిన పదింటిలో ఎనిమిదో మెట్టు- మహాకవి. తొమ్మిది- కవిరాజు! ‘ఏ దారిని పోయి పూర్వకవి పాదాంకంబులే తోచి’ తొలిదశలో అవస్థపడిన విశ్వనాథ- కవిసమ్రాట్‌గా ఆవిర్భవించారు. ‘పదండి ముందుకు పదండి తోసుకు పోదాం పోదాం పైపైకి’ గీతానికి- శంకరుల భజగోవింద…