పట్టుదలతో గెలిచాడు

ఇప్పుడంటే రంగనాయకసాగర్‌ పుణ్యమా అని పచ్చని పొలాలు కనిపిస్తున్నాయి. కానీ, నా చిన్నతనంలో ఈ పరిస్థితులెక్కడివి. మాది సిద్దిపేటకు సమీపంలో ఉన్న ముండ్రాయి గ్రామం. కరువు కాలంలో ఆర్థిక ఇబ్బందులు చుట్టుముట్టాయి. దాంతో ఇంటర్మీడియట్‌ మధ్యలోనే ఆపేసి 1999లో బతుకుదెరువుకోసం దుబాయి బాటపట్టిన. అక్కడ మేస్త్రీ పనిచేసుకుంటా పైసా పైసా పోగుచేసినా. కొన్ని రోజులకు నా తమ్ముడిని కూడా తీసుకొని పోయి ఇద్దరం పైసలు కూడబెట్టి ఇంటికాడ పదహారు ఎకరాల పొలం కొనుక్కున్నాం. ఇల్లు కట్టుకున్నాం.

2003ల పెండ్లి చేసుకొని ఆరు నెలల తర్వాత మళ్లీ దుబాయికి పోయిన. ఏడాదిన్నర పాటు ఉండి తట్టాబుట్టా సర్దుకొని ఇంటికొచ్చిన. ఊళ్లనే వ్యవసాయం చేయడం ప్రారంభించిన. సొంతభూమిలో బంగారంలాంటి పంటలు పండించాలనుకొని వస్తే కరువు దుఃఖాన్ని మిలిగ్చింది. సాగుచేయడానికి నీటి వసతి కోసం ఏకంగా 12 సార్లు బోర్లేస్తే అందులో రెండు మాత్రమే సక్సెస్‌ అయినయి. వాటితోనే కూరగాయలు, పత్తి, మక్కజొన్న సాగుచేసుకుంటూ జీవనం సాగించిన. అరుతడులు పెట్టుకుంటా కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటున్న పంట, చేతికొచ్చే సరికే పురుగు ముట్టేది. మార్కెట్‌లో దొరికే మందులన్నీ తెచ్చి కొడుతుంటిని. ఆ మందుల వాసనకు వంటిట్లో కూరల రుచి కూడా నాకు తెలిసేది కాదు.