తస్మై శ్రీ గురవే నమః

‘గురువు’ అనేది చాలా బరువైన పదం. గురుకుల సంప్రదాయంలో శిష్యులకు తిండి బట్ట ఇచ్చి, విద్యను గురువు ‘దానం’ చేస్తాడు. ‘కులపతి’ అంటారాయనను. చదువును కొనుగోలు చేయడం కుదరదక్కడ- నిరంతర శుశ్రూష(సేవ)తో నేర్చుకోవాల్సిందే! సాందీపని మునివద్ద బలరామకృష్ణులు, ద్రోణుడి దగ్గర కురుపాండవులు, చండామార్కుడి చెంత ప్రహ్లాదుడు, వశిష్ఠ విశ్వామిత్రులను ఆశ్రయించి రామలక్ష్మణులు- గురుకుల సంప్రదాయంలోనే చదువుకున్నారు. నీతి తప్పితే విద్యార్థి దగ్గర లఘువైపోతానని గుర్తించినవాడే- అసలైన గురువు. రాగ ద్వేషాలకు అతీతమైనవారే- ‘ఆచార్య’ పదానికి అర్హులు. ‘ఆచార్యుడు నాకు అన్యుడుకాడు... న మర్త్యః మానవమాత్రుడూ కాడు’ అన్నాడు గీతాచార్యుడు. అదీ…

గురువు స్వభావం ఎలా ఉంటుందంటే- ‘నేను జగజ్జేతను గురువర్యా! గురుదక్షిణగా మీరు ఏం కోరినా సమర్పిస్తాను’ అని అలెగ్జాండర్‌ అంటే- ‘నాకు కావాల్సింది నీ దగ్గర లేదు’ అన్నాడు దండామిస్‌. మహాచక్రవర్తి ఇవ్వగల అపార సిరిసంపదలతో తనకేం పనిలేదని అర్థం. ఎందరో గురువులు తారసపడతారు జీవితంలో! కొందరే గుర్తుంటారు- వారి కారణంగానే మన జీవిత గమ్యం స్పష్టంగా తెలిసింది కనుక! వారి కారణంగానే మన వ్యక్తిత్వం జాగృతం అయింది కనుక! అలాంటివారే సద్గురువులు! వారిని ‘ఏడుగడ (సప్త ప్రాకారాల రక్షణ వలయం)’తో పోల్చాడు- శ్రీరామ స్తవరాజంలో మల్లనామాత్యుడు. నరేంద్రుణ్ని వివేకానందుడిగా తీర్చి ఈ జాతి వెన్నెముక నిటారుగా నిలబడేందుకు కారణమయ్యారు…